عبور از خطِ ممتدِ کنارِ دیوار برای رسیدن به در .

داستان کوتاه ه ه ه ه.

داشت کنار دیوار راه می رفت ،با قدم هایی تُرد و آهسته ،یک خط ممتدِ باریک را نشانه کرده بود و به نشانه ی آن می خواست از زیر پاهای بچه های کلاس پنجم دبستان ،یعنی تنها دبستانی که در شرقی ترین نقطه ی شهر وجود داشت رد شود ، به میله های بلند و فلزی صندلی ها نگاه می کرد و  آهسته آهسته  مسیر را طی می کرد تا  کسی متوجه او نشود ،درِ کلاس را دید ،به حساب خودش ،پنج دقیقه ی دیگر باید به در می رسید، معلم با صدای بلندتری آخرین جمله هایش را گفت ،داشت پیش از پیش اندامش می لرزید ، می توانم رد شوم یا نه ؟ اگر زنگ کلاس زودتر می خورد هیچ امیدی به برگشت به خانه نبود ، صدای خِش و خِشی گوشش را آزرد ،بچه های کلاس داشتند دفتر و کتاب هایشان را جمع می کردند ،معلم می خواست کلاس را زودتر تعطیل کند ،اینها را می شد از حرکاتِ سریع و عجله ی او برای خروج از کلاس فهمید ، به حساب چشم کوچکِ او چند قدم بیشتر تا در کلاس نمانده بود ، بچه ها کتاب ها و دفتر هایشان را داخل کیف هایشان گذاشتد و زیپ کیف ها را با صدای خِشی کشیدند ، او خودش را به کنار دیوار نزدیک تر کرد تا مطمئن تر راه برود ،یک دو سه چهار ... چند قدم بیشتر نمانده بود ،شاید دیگر به این  باور رسیده بود که موفق خواهد شد از در رد شود ، دندان هایش را روی  تکه ی کوچک بیسکوییت محکم تر فشار داد و سرعت گام هایش را بیشتر کرد ،معلم دستش را از گچ تخته سیاه تکاند و به کنار شلوار پارچه ای اش مالید ، پایین دفتر حضور و غیاب بچه های کلاس را امضا کرد و گوشه های دفتر را روی هم تپاند ،و خودکار را روی لبه ی جیب کتش جا داد ، تکه ی بیسکوییت روی زمین افتاد ، با احتیاط گوشه ی دیگر بیسکوییت را به دندان گرفت و به راهش ادامه داد ،از خستگی و طولانی بودن راه تمام تنش خیس شده بود . اما باید به در می رسید و برای رسیدن به در تنها چند قدم مانده بود،معلم کیف چرمی بزرگش را از روی میز فلزی برداشت  و به بچه های کلاس گفت : تا فردا خدانگهدار ،با سرعت از پشت میز حرکت کرد تا به در کلاس برسد ، چشمش تنها و تنها به دستگیره ی در دوخته شده بود ، همین طور که بدنش داشت خیز بر می داشت ،پای راستش به پشت میز فلزی گیر کرد و تعادلش را از دست داد و به طرف دیوار سقوط کرد ، او پیش خودش گفت : این مرد قد بلند چرا داره به طرف من میاد؟ اندام کوچکش بیشتر لرزید ،گوشه ی دیوار چسبید و از ترس ،تکه ی بیسکوییت دوباره از دهانش روی زمین افتاد ،بچه های کلاس به افتادن آقا معلم می خندیدند و هر کدام یک جوری ریسه می رفتند ، بدن آقا معلم در تردید میان افتادن و نیفتادن مانده بود ،کیفِ چرمی بزرگ ، گوشه دیوار ، با صدای مهیبی فرود آمد  و آقا معلم تلپی روی زمین افتاد ، معلم ،دست پاچه و نگران خودش را از روی زمین جمع کرد وراست ایستاد و  با چشمانی خشم آلود به بچه های کلاس نگاه کرد ، بچه ها ی کلاس پنجم دبستان ، یعنی تنها دبستانی که در شرقی ترین نقطه ی شهر وجود داشت ،همه با هم ساکت شدند و به آقا معلم شان نگاه کردند ،آقا معلم چیزی نگفت و آرام کیفِ چرمی بزرگش را از گوشه ی دیوار برداشت و به سمت در شتافت ،مورچه زیرِ کیفِ چرمی آقا معلم  له شده بود و جایش روی زمین مانده بود ، بچه های کلاس پنجم دبستان  کلاس را به قصد رسیدن به حیاط مدرسه ترک کردند ،کلاس خالی شده بود و تکه ی کوچک بیسکوییت ،سالم روی زمین ،روبه روی در افتاده بود.روبه روی درِ کلاس پنجم دبستان ،یعنی تنها دبستانی که در شرقی ترین نقطه ی شهر وجود داشت.

 اسفندِ هشتادوشش